ออกจากบ้าน โดยไม่รู้ว่าหญิงชราซอมซ่อคนนี้… คือมหาเศรษฐีผู้กุมเงินลับ 9.5 ล้านดอลลาร์ที่จะบดขยี้ชีวิตเขาให้แหลกเป็นผุยผง!
สายฝนในเดือนกันยายนเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ฟ้าแลบแปลบปลาบสะท้อนให้เห็นร่างของหญิงชราวัย 68 ปี ‘แม่มาลัย’ ที่กำลังยืนสั่นสะท้านอยู่หน้าประตูเหล็กดัดของบ้านไม้สักหลังใหญ่ ซึ่งเคยเป็น ‘บ้าน’ ของเธอมาตลอดสี่สิบปี
ที่ปลายเท้าของเธอมีเพียงถุงปุ๋ยเก่าๆ ที่บรรจุเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้น และกรอบรูปของสามีผู้ล่วงลับ ขณะที่เบื้องหน้าของเธอคือ ‘รชต’ ลูกชายบุญธรรมที่เธอขอมาจากสถานสงเคราะห์ตั้งแต่เขายังเป็นทารกแบเบาะ เลี้ยงดูอุ้มชูด้วยความรัก ประเคนการศึกษาและทุกสิ่งทุกอย่างให้ราวกับสายเลือดแท้ๆ แต่วันนี้… เด็กชายที่เธอเคยป้อนข้าวป้อนน้ำ กลับกลายเป็นซาตานในคราบมนุษย์ที่กำลังชี้หน้าด่าทอเธออย่างสาดเสียเทเสีย
“เซ็นเอกสารโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินผืนนี้ให้ผมซะแม่! แล้วก็ไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ได้แล้ว!” รชตตะคอกเสียงดังแข่งกับเสียงสายฝน ในมือของเขากำโฉนดที่ดินที่เพิ่งบังคับให้มาลัยประทับลายนิ้วมืออย่างเกรี้ยวกราด
‘พิมพา’ ลูกสะใภ้หน้าตาสะสวยแต่จิตใจหยาบช้า ยืนกอดอกแสยะยิ้มอยู่ข้างๆ รชต “ไปเถอะค่ะคุณแม่ หางานทำหาที่ซุกหัวนอนเอาเองนะคะ รชตเขาโตแล้ว เขากำลังจะเป็นนักธุรกิจใหญ่ จะให้มาทนอยู่บ้านไม้ผุๆ รังหนูแบบนี้ได้ยังไง เราจะทุบบ้านทิ้งแล้วสร้างพูลวิลล่าหรูไว้รับแขกวีไอพีค่ะ ส่วนคนแก่ไร้ประโยชน์แถมไม่มีสมบัติอะไรติดตัวอย่างแม่ อยู่ไปก็เป็นตัวถ่วงความเจริญเปล่าๆ”
“รชต… แม่เลี้ยงแกมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยนะลูก แม่ขายสมบัติเก่าส่งแกเรียนเมืองนอกจนหมดตัวแล้ว แกจะไล่แม่ไปตายข้างถนนจริงๆ เหรอ…” มาลัยสะอื้นไห้ น้ำตาผสมกับน้ำฝนจนแยกไม่ออก มือเหี่ยวย่นพยายามเอื้อมไปจับแขนลูกชายที่เธอรักสุดหัวใจ
แต่รชตกลับสะบัดแขนออกอย่างรังเกียจจนมาลัยล้มกลิ้งลงไปกับพื้นโคลน “เลิกทวงบุญคุณสักที! แม่ก็แค่คนแก่โง่ๆ ที่ไม่มีปัญญาหาเงินแล้วก็เท่านั้นแหละ สมบัติเก่าของแม่มันก็แค่เศษเงิน! เก็บเสื้อผ้าเน่าๆ ของแม่แล้วไสหัวไปซะ อย่ากลับมาให้ผมเห็นหน้าอีก!”
ปัง!
ประตูเหล็กถูกปิดใส่หน้าและล็อกอย่างแน่นหนา มาลัยนั่งร้องไห้กอดกรอบรูปสามีอยู่กลางสายฝนที่หนาวเหน็บ รชตและพิมพามองผ่านหน้าต่างด้วยความสะใจ พวกเขาคิดว่าหญิงชราคนนี้หมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว มีเพียงบัญชีเงินฝากที่มีเงินติดบัญชีอยู่แค่สองพันบาท ซึ่งรชตเพิ่งโยนทิ้งใส่หน้าเธอเมื่อครู่นี้
แต่สิ่งที่ลูกเนรคุณอย่างรชตไม่เคยรู้ และไม่มีวันได้รู้จนกว่าจะถึงเวลาที่สายเกินไป… คือความลับที่สามีของมาลัย ‘คุณลุงธนา’ อดีตนักธุรกิจใหญ่ผู้ล่วงลับ ได้ซุกซ่อนไว้ก่อนตาย
คุณธนารู้ดีว่ารชตมีนิสัยโลภมากและไม่เคยรักมาลัยด้วยใจจริง ก่อนเสียชีวิต เขาจึงทำพินัยกรรมลับและโอนทรัพย์สินมหาศาลจากการขายหุ้นในต่างประเทศไปไว้ในกองทุนทรัสต์ (Trust Fund) ที่สวิตเซอร์แลนด์ โดยระบุเงื่อนไขไว้อย่างชัดเจนว่า… เงินจำนวน 9.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (หรือประมาณ 330 ล้านบาท) จะถูกโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของ ‘มาลัย’ ทันทีที่เธออายุครบ 68 ปีบริบูรณ์ ซึ่งก็คือ… เมื่อวานนี้!
มาลัยพยุงร่างที่เปียกปอนลุกขึ้นจากโคลน ความเศร้าโศกเสียใจที่ถูกลูกชายทรยศค่อยๆ มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นและแววตาที่เด็ดเดี่ยว เธอเดินฝ่าสายฝนออกไปที่ปากซอย ไม่ได้ไปนั่งขอทานอย่างที่รชตคิด แต่เธอเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าตู้โทรศัพท์สาธารณะ หยอดเหรียญสิบบาทสุดท้าย แล้วกดเบอร์โทรศัพท์ระหว่างประเทศที่เธอท่องจำไว้ขึ้นใจตลอดสิบปี
“ฮัลโหล… ทนายวิญญูใช่ไหม ฉันมาลัยนะ… ฉันพร้อมแล้ว มารับฉันที”
เพียงไม่ถึงยี่สิบนาที รถโรลส์-รอยซ์ (Rolls-Royce) สีดำขลับก็แล่นมาจอดเทียบฟุตปาธ ทนายวิญญู ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบ รีบกางร่มลงมาประคองมาลัยขึ้นรถอย่างนอบน้อมที่สุด
“คุณผู้หญิงครับ… ทางธนาคารที่เจนีวาได้ทำการอนุมัติการโอนกรรมสิทธิ์เรียบร้อยแล้วครับ ตอนนี้เงิน 9.5 ล้านดอลลาร์ อยู่ในความครอบครองของคุณผู้หญิงอย่างสมบูรณ์ เราจะดำเนินการอย่างไรต่อไปดีครับ?” ทนายวิญญูเอ่ยถามขณะยื่นผ้าขนหนูผืนอุ่นให้มาลัย
มาลัยเช็ดน้ำฝนออกจากใบหน้า รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นบนมุมปากที่เหี่ยวย่น “เตรียมทีมทนายและผู้เชี่ยวชาญด้านการเงินให้ฉัน ฉันต้องการตั้งบริษัทลงทุนบังหน้า และสืบให้ลึกที่สุดว่าตอนนี้ ‘รชต’ กำลังกู้เงินจากที่ไหนมาสร้างพูลวิลล่าของมัน… ฉันจะซื้อหนี้ของมันทั้งหมด”
เวลาผ่านไปเพียงสามเดือน
รชตและพิมพาใช้ชีวิตอย่างหรูหราฟู่ฟ่า พวกเขากู้เงินนอกระบบและจากบริษัทเงินทุนข้ามชาติมานับร้อยล้านบาท เพื่อทุบบ้านไม้ของมาลัยทิ้ง และสร้างคฤหาสน์พูลวิลล่าสไตล์โมเดิร์นสุดหรู รชตทำตัวเป็นไฮโซหน้าใหม่ ขับรถสปอร์ต เลี้ยงแชมเปญเพื่อนฝูงทุกคืน โดยเชื่อมั่นว่าโปรเจกต์พูลวิลล่านี้จะทำกำไรมหาศาล
แต่แล้ว ฝันหวานของรชตก็ถูกกระชากลงนรกอย่างกะทันหัน
โครงการก่อสร้างถูกสั่งระงับกะทันหันเนื่องจากผิดกฎหมายผังเมือง (ซึ่งเป็นผลจากการล็อบบี้อย่างแนบเนียนของทีมทนายวิญญู) ผู้รับเหมาทิ้งงานเพราะรชตหมุนเงินไม่ทัน และที่เลวร้ายที่สุด… บริษัทเงินทุนต่างชาติที่เป็นเจ้าหนี้รายใหญ่ ได้ประกาศทวงหนี้จำนวน 150 ล้านบาทคืนภายใน 7 วัน หากไม่มีจ่าย จะทำการฟ้องร้อง ยึดทรัพย์ และส่งฟ้องศาลในคดีฉ้อโกง
รชตหน้าถอดสี ขาทั้งสองข้างสั่นพั่บ เขาและพิมพาวิ่งเต้นยืมเงินเพื่อนฝูงไฮโซ แต่ทุกคนต่างเบือนหน้าหนีเหมือนเขากลายเป็นหมาขี้เรื้อน ในที่สุด เมื่อหมดหนทาง รชตได้รับสายโทรศัพท์จากเลขาของ ‘ท่านประธานใหญ่’ แห่งบริษัทเงินทุนเจ้าหนี้ ว่าท่านประธานยินดีจะเจรจาประนอมหนี้ให้ หากรชตยอมมากราบเท้าขอโทษด้วยตัวเองที่ห้องเพนต์เฮาส์บนยอดตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ
“เรายังมีหวังพิมพา! ท่านประธานบริษัทยอมคุยกับเรา!” รชตรีบบอกภรรยาด้วยความดีใจ “เราไปกราบเท้าเขากัน ยอมทำทุกอย่าง ขอแค่ไม่ถูกยึดคฤหาสน์และไม่ต้องติดคุก!”
บ่ายวันนั้น รชตและพิมพาในชุดสูทและเดรสที่ดูดีที่สุด ก้าวเข้ามาในห้องทำงานเพนต์เฮาส์สุดหรูที่ผนังเป็นกระจกใสมองเห็นวิวเมืองทั้งเมือง บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนยืนคุมประตู รชตเดินตัวสั่นเข้าไปที่โต๊ะทำงานไม้สักทองขนาดใหญ่ ซึ่งเก้าอี้พนักสูงของผู้บริหารกำลังหันหลังให้เขาอยู่
“ท… ท่านประธานครับ ผมรชตครับ ผมมากราบขอความเมตตา… ขอเวลาให้ผมหาเงินมาคืนเถอะนะครับ อย่าเพิ่งยึดทรัพย์ผมเลย” รชตละล่ำละลัก พรวดพราดคุกเข่าลงกับพื้นพรมราคาแพง พิมพาก็รีบคุกเข่าตามอย่างรวดเร็ว
เก้าอี้ผู้บริหารค่อยๆ หมุนกลับมาอย่างเชื่องช้า
แต่แทนที่จะเป็นนักธุรกิจต่างชาติหรือเสี่ยใหญ่ร่างท้วมอย่างที่รชตจินตนาการไว้… ร่างที่นั่งอย่างสง่างามอยู่บนเก้าอี้ตัวนั้น กลับเป็นหญิงชราในชุดผ้าไหมไทยสีน้ำเงินเข้ม สวมสร้อยเพชรน้ำงามที่เปล่งประกายล้อแสงไฟ แววตาของเธอเฉียบคมและทรงอำนาจจนแทบจะสะกดลมหายใจของผู้ที่สบตา
รชตอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า เลือดในกายเย็นเฉียบราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็ง
“ม… แม่!?” รชตครางออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่า “แม่มาทำอะไรที่นี่! ท… ท่านประธานล่ะครับ!”
มาลัยเหยียดยิ้มบางๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “ลุกขึ้นสิรชต แหม… ทีตอนฝนตกวันนั้น ไม่เห็นแกจะคุกเข่าอ้อนวอนฉันแบบนี้เลยนะ”
“น… นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! นังแก่ขี้เรื้อนอย่างแกจะมานั่งตรงนี้ได้ยังไง!” พิมพากรีดร้องลั่น ลืมตัวลุกขึ้นชี้หน้ามาลัย
“หุบปาก!” ทนายวิญญูที่ยืนอยู่มุมห้องตวาดลั่น บอดี้การ์ดพุ่งเข้ามากดไหล่พิมพาให้กระแทกเข่าลงกับพื้นตามเดิม “กรุณาให้เกียรติ ‘คุณมาลัย’ ประธานกรรมการบริหารและผู้ถือหุ้นใหญ่ร้อยเปอร์เซ็นต์ของบริษัทการลงทุนแห่งนี้ด้วย! และที่สำคัญ… คุณมาลัยคือเจ้าของเงิน 9.5 ล้านดอลลาร์ ที่เพิ่งใช้เศษเงินของเธอ ซื้อหนี้ทั้งหมดของพวกคุณมาไงล่ะ!”
“เก้าจุดห้า… ล้านดอลลาร์… สามร้อยกว่าล้านบาท…” รชตพึมพำเหมือนคนเสียสติ เขาหันไปมองหน้ามาลัย สติสัมปชัญญะแทบพังทลาย “แม่… แม่มีเงินมหาศาลขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่! ทำไมแม่ไม่เคยบอกผม! ทำไมแม่ปล่อยให้ผมต้องไปกู้หนี้ยืมสินคนอื่นฮะ!”
มาลัยหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรักและความผูกพันใดๆ เหลืออยู่ “ถ้าฉันบอกแก แกก็คงจะสูบเลือดสูบเนื้อฉันจนหมดตัวตั้งแต่ฉันยังไม่แก่ตายไงล่ะรชต พ่อแกเขามองเห็นสันดานเนรคุณของแกมาตั้งนานแล้ว เขาถึงเอาเงินไปซ่อนไว้ในกองทุนต่างประเทศ รอจนกว่าฉันจะอายุ 68 ถึงจะเบิกมาใช้ได้… ฉันตั้งใจว่าพอได้เงินก้อนนี้มา ฉันจะแบ่งให้แกไปตั้งตัวสร้างครอบครัว…”
มาลัยโน้มตัวลงมาข้างหน้า สายตาของเธอเยียบเย็นราวกับมัจจุราช “แต่แกกลับเลือกที่จะเตะฉันออกจากบ้าน ลบหลู่พ่อที่ตายไปแล้ว และด่าว่าฉันเป็นแค่ขยะ! แกคิดว่าฉันเป็นคนโง่เหรอรชต? แกคิดว่าฉันจะยอมให้เด็กตาดำๆ ที่ฉันเก็บมาจากถังขยะ มาทำลายชีวิตฉันในบั้นปลายงั้นเหรอ!”
“แม่จ๋า… ผมผิดไปแล้ว!” รชตร้องไห้โฮ น้ำตาและน้ำมูกไหลเปรอะเปื้อนใบหน้า เขาคลานเข่าเข้าไปเกาะขาโต๊ะทำงาน “ผมมันโง่! ผมมันเลว! แม่ยกโทษให้ผมนะ สมบัติพวกนี้มันต้องเป็นของผมใช่ไหมแม่ เราเป็นแม่ลูกกันนะ แม่ช่วยลูกด้วยนะแม่!”
พิมพาก็ร้องไห้ฟูมฟาย “คุณแม่ขา พิมขอโทษค่ะ พิมไม่ได้ตั้งใจไล่คุณแม่ พิมมันปากเสียไปเอง คุณแม่เมตตาเราเถอะนะคะ!”
มาลัยมองภาพหมาจนตรอกสองตัวตรงหน้าด้วยความสมเพชอย่างจับใจ เธอล้วงหยิบแฟ้มเอกสารสีแดงขึ้นมาโยนโครมลงตรงหน้ารชต
“นี่คือเอกสารฟ้องล้มละลายและคำสั่งอายัดทรัพย์สินทั้งหมดของแก… คฤหาสน์ที่แกทุบบ้านเก่าฉันสร้างขึ้นมา รถสปอร์ตทุกคัน บัญชีทุกธนาคาร ตอนนี้มันเป็นของฉันอย่างถูกต้องตามกฎหมายหมดแล้ว”
มาลัยลุกขึ้นยืน สลัดชายกระโปรงผ้าไหมอย่างสง่างาม “แกไล่ฉันออกจากบ้านมือเปล่าในวันฝนตก… วันนี้ ฉันก็จะขอคืนสนองให้แกแบบเดียวกันเป๊ะ ทนายวิญญู… เรียกตำรวจมาลากคอพวกมันออกไป ถ้าพวกมันพยายามขัดขืนหรือยักยอกทรัพย์สินแม้แต่ชิ้นเดียว ก็ส่งฟ้องศาลให้ติดคุกหัวโตไปเลย!”
“แม่!! ไม่นะแม่!! อย่าทำแบบนี้กับผม!!” รชตกรีดร้องโหยหวน พยายามจะพุ่งเข้ามาเกาะขามาลัย แต่ถูกบอดี้การ์ดเตะตัดขาและจับกดลงกับพื้น พิมพากรีดร้องจนสลบเหมือดไปกับที่
มาลัยหันหลังเดินกลับไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองออกไปดูทิวทัศน์ของกรุงเทพมหานคร เสียงร้องไห้อ้อนวอนของลูกบุญธรรมจอมเนรคุณค่อยๆ ห่างออกไปและถูกแทนที่ด้วยเสียงไซเรนรถตำรวจที่กำลังมารับตัวพวกเขา
สายฝนข้างนอกเริ่มตกลงมาอีกครั้ง แต่วันนี้ มาลัยไม่ต้องออกไปยืนหนาวเหน็บอยู่กลางสายฝนนั้นอีกแล้ว เธอมีชีวิตใหม่ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยอำนาจและความมั่งคั่ง หญิงชราผู้ใจดีได้ตายจากไปตั้งแต่วันที่ถูกลูกเลี้ยงไล่ตะเพิดออกจากบ้าน เหลือเพียงมหาเศรษฐีหญิงเหล็ก ที่พร้อมจะใช้เงิน 330 ล้านบาทนี้ เสวยสุขในบั้นปลายชีวิต และบริจาคให้กับเด็กกำพร้าที่รู้จักคำว่า ‘กตัญญู’ เท่านั้น ส่วนลูกทรพีอย่างรชต… นรกบนดินที่เขาเป็นคนขุดหลุมฝังตัวเอง ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว.
